اجزای اصلی افزودنی های ساختمانی

 

اجزای اصلی افزودنی های ساختمانی شامل انواع مواد شیمیایی است و اجزای خاص به نوع و هدف افزودنی بستگی دارد. در زیر اجزای اصلی برخی از افزودنی های رایج ساختمانی و عملکرد آنها آمده است:

مواد افزودنی بتن:

تقویت کننده ها: عمدتاً از الیاف، مواد معدنی و اصلاح کننده های شیمیایی تشکیل شده اند که برای افزایش مقاومت و چقرمگی بتن استفاده می شود.

مواد ضد خوردگی: برای جلوگیری از خوردگی بتن و افزایش عمر مفید آن استفاده می شود.

بازدارنده زنگ: از زنگ زدن میله های فولادی در بتن جلوگیری می کند.

عوامل ضد آب: شامل ترکیبات آلی سیلیسی، سورفکتانت ها و نمک های معدنی که برای بهبود عملکرد ضد آب استفاده می شوند.

مواد افزودنی سیمان:

کندکننده: مانند گچ، نشاسته، شکر و غیره که برای تنظیم زمان گیرش بتن استفاده می شود.

عامل مقاومت اولیه: مانند فرمت کلسیم که برای تسریع فرآیند سخت شدن بتن استفاده می شود.

کاهنده آب: مانند نرم کننده، فوق روان کننده که برای کاهش تقاضای آب مخلوط بتن و بهبود کارایی استفاده می شود.

افزودنی های پوزولانی: مانند خاکستر بادی، دود سیلیس و غیره که برای بهبود دوام و مقاومت بتن استفاده می شود.
مواد افزودنی ملات خشک:

پودر لاتکس قابل پخش مجدد: حفظ آب، چسبندگی و انعطاف پذیری ملات را بهبود می بخشد.
‌تغلیظ‌کننده‌های{0} نگهدارنده آب: مانند اترهای سلولزی، اترهای نشاسته و غیره که برای بهبود حفظ آب و کارایی ملات استفاده می‌شوند.
‌کاهنده{0}آب: مانند کازئین، نفتالین{1}آب-کاهنده و غیره که برای کاهش تقاضای آب ملات و بهبود استحکام استفاده می‌شود.
تنظیم کننده گیرش: شامل تسریع کننده و کندگیر که برای تنظیم زمان گیرش ملات استفاده می شود.
عایق رطوبتی: مانند کلرید آهن، ترکیبات ارگانوسیلانی و غیره برای بهبود عملکرد ضدآب ملات استفاده می شود.
استفاده از این افزودنی ها در ساخت و ساز نه تنها عملکرد مصالح را بهبود می بخشد، بلکه طول عمر ساختمان ها را افزایش می دهد و نیازهای مختلف ساختمانی را برآورده می کند.